ช่วงเศรษฐกิจดี อะไร ๆ ก็ดูมีเหตุมีผลไปหมด ใครได้กำไรมากก็ดูเหมือนมีฝีไม้ลายมือ ทั้ง ๆ ที่ผลพวงนั้นอาจเกิดจากภาวะโดยรวมของเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยตัวของมันเอง แต่เมื่อยามภาวะฝืดเคืองที่ต่างก็ต้องรัดเข็มขัดกัน เราก็รัด คนอื่น ๆ เขาก็รัดเหมือนกัน แล้วใครเขาจะมาซื้อ อันนี้มองในแง่ร้ายนะครับ แต่สำหรับในแง่ดีนั้น ท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจโลกแย่ เราจะเห็นของจริงครับ…..

ของจริงที่ผมกล่าวคือ ผู้บริหารตัวจริง หรือสินค้าที่ทำการตลาดเก่งจริง ๆ ซึ่งบริษัทที่ตัวเลขยังสูงอยู่นี่ละ ที่จะเป็นแม่เหล็กให้ฝ่ายขายแต่ละแห่งรุมตอมกันเข้าไป

ทว่า สำหรับบางบริษัท ผู้บริหารก็เก่ง พนักงานก็เต็มที่ แต่ยอดก็ยังไม่กระเตื้อง ขณะที่บริษัทคู่แข่งกลับขายได้เอาได้เอา ของก็ไม่ต่างกัน กรณีนี้เห็นทีก็ต้องพึ่งศาสตร์ด้านอื่นแล้วล่ะครับ เช่น ฮวงจุ้ย โหงวเฮ้ง หรือแม้กระทั่งโหราศาสตร์

อย่างเช่น ปัจจุบัน ทางด้านฮวงจุ้ยถือว่าเป็นยุค 8 (4 กพ. 2547- 3 ก.พ. 2566) บางบริษัทก่อนปี 2547 ก็อาจจะรู้สึกว่า ค้าขายคล่อง แต่พอ 2548 เป็นต้นมา ก็สะดุดอยู่เรื่อย ทั้งนี้ ก็อาจเป็นเพราะหน้าบริษัทของเราในยุค 7 อาจเป็นทิศดีของยุค 7 เพราะพอเข้ายุค 8 ทิศที่ดีบางทิศก็จะกลายเป็นร้ายได้ ซึ่งการแก้ไขก็เพียงขยับเขยื้อนหรือปรับพื้นที่บางจุดของเราเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้บริษัทใหญ่ ๆ อย่าง ซีพี, ปูนซิเมนต์ไทย, ธนาคารกสิกรไทย และบริษัทที่ผู้บริหารมีความรู้ ความเข้าใจในศาสตร์นี้จะเห็นว่า มีการปรับทำเลที่ตั้งอยู่ตลอดเวลา ซึ่งหากแก้ไขหรือปรับทำเลที่ตั้งไม่ได้จริง ๆ ตัวผู้บริหารก็ต้องปรับเปลี่ยนตัวเอง อย่างกรณีของคุณบัณทูร ล่ำซำ ประธานกรรมการบริหาร ธนาคารกสิกรไทย จากเดิมที่นั่งทำงานที่สำนักงานใหญ่ที่ตึกริมแม่น้ำเจ้าพระยา ก็ย้ายตัวเองมานั่งที่สำนักงานใหญ่เดิมที่ถนนพหลโยธิน ทั้งนี้ก็ด้วยมีความเข้าใจในศาสตร์ฮวงจุ้ยและมีที่ปรึกษาที่เข้าใจในเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง

นี่ยังไม่นับเรื่องความเหมาะสมของธาตุในองค์กร ตำแหน่งพื้นที่บั่นทอนรายได้ ตำแหน่งบั่นทอนสุขภาพพนักงาน หรือกระทั่งโหงวเฮ้ง เรื่องนี้ เมื่อถึงยามคับขัน จากที่ไม่มีความสนใจ ผมว่า ก็น่าจะสนใจกันบ้างนะครับ เพราะถ้าไม่ดีจริง เจ้าสัวต่าง ๆ ในเมืองไทยคงไม่จ้างซินแสมาช่วยวิเคราะห์ครั้งละเป็นแสนเป็นล้านบาทแน่นอน

หลายท่านอาจบอกว่า ผมงมงาย แต่ทุกท่านครับ ณ สถานการณ์นี้มีกลยุทธ์ทางธุรกิจอะไรมาช่วยเราได้อีกล่ะครับ

ด้วยจิตรคารวะฉันกัลยาณมิตร
วสิทธ์ ใจงาม
*  *  *  *  *  *  *  *  *